“tavanı izlerken bana Victor Hugo'nun İzmir'i anlattığı bir şiirini okudu. Bu şehre prenses diyordu. Vazoya bırakılmış çiçeklerin can saçan renkleri gibi tüm ihtişamıyla Ege'de ışıldayan, küçük bir şapka takmış, prenses. Bana hayran hayran betimlemelerin vuruculuğunu anlatırken, nefesi kesilirdi. O kız gibi hissetmek isterdim ama geç kalmıştım. Çünkü İzmir'in her halini görmüştüm.”