Üstelik bilhassa kendinin körüdür göz. Ancak bir zihne bağlanarak ne gördüğünü görebilir. Kim bilir nasıl bir zihniyetle, kim bilir hangi inançla ışığı gölgeden ayırabilir. Olağanüstü karmaşıklığıyla bir başına muazzam, bir başına hiçbir şeydir göz. Bedenle arasına giren bir çok kötü sebep yüzünden henüz kendine soramamıştır da. Acaba ben kimin oyuğundayım? Bildiğimizi bilmiyor gibi davranan kimin oyuğundayım? Çoğu uyduruk soyutlamalarla kurgulanan şu bir sıkımlık canı olan hayatta, insanın düşündüğü her şeyi olmuş saydığı bu yerle bir olası şehirlerin dapdaracık kılcallarında, erdemin sahiden ne olduğunun muğlak kaldığı kültür çukurunda, hangi apartmanda kimin retinasındayım? Hanginizin arzulu görevim komşusunu arayan? İyilik meselesini bundan sonra konuşalım.







