Dante’nin İlahi Komedya adlı eserinden Cehennem bölümünü çeviriyorlar. Şiir çok hoşuma gittiği için paylaşmak istedim lakin bağlamdan kopmasını istemediğim için öncesini de paylaşmak istedim.
Longfellow istifini bozmadan Odysseus kantasunu okudu, sonra da üstünde konuşmaya başladı. Yüzünden hiç eksik olmayan gülümseyişi gergin ve sahteydi, sanki önceki toplantıdan kalmaydı.

Odysseus kendini cehennemde, Habis Danışmanların arasında, bedensiz bir alev olarak bulmuştu; tepesi dil gibi kıvrılıp duruyordu. Cehennemdeki bazıları Dante'ye öykülerini anlatmak istemezken, bazılarıysa fazla hevesliydi. Odysseus ise her iki gruptan da olamayacak kadar kibirsizdi.
Dante'ye, Truva Savaşı'ndan sonra, yaşlı bir asker olarak İthaka'ya, karısıyla ailesinin yanına dönmek istemediğini söylüyordu. Elinde kalan bir avuç tayfayı, hiçbir ölüıniünün geçmemesi gereken sınırı aşıp yazgı ve bilginin peşine düşmeye ikna etmişti. Sonra fırtına yüzünden gemileri batmıştı.
Bu konuda uzun uzun konuşan tek kişi Greene oldu. Tennyson'ın Odysseus'un bu macerasıyla ilgili şiirinden bahsetti. Hüzünle gülümseyerek, "Lord Tennyson'ın Dante'nin yorumundan epey etkilendiğini göz önünde bulundurmalıyız bence," dedi .

Tennyson'ın şiirini ezbere okudu: '"Ne sıkıcıdır duraksamak, sona erdirmek. işleyip ışıldamak yerine paslanmak! Hayat sırf nefes almakmış gibi yaşamak! Birbirine benzer böyle hayatlar, hepsi de boştur ve benimkinin... "' dedi ve duraksadı, gözleri yaşarmıştı "'... sonu yakın.' Tennyson rehberimiz olsun arkadaşlar çünkü hüznüyle ve hayatının son yolculuğunda muzaffer olmasıyla Odysseus'a benziyordu biraz."
heart
2 kişi
∙
    Bu gönderiye henüz yorum yapılmamış!