Sheridan Le Fanu’nun Yeşil Çay kitabı, okuyucuyu anında içine çeken, oldukça klostrofobik ve psikolojik derinliği olan bir gotik korku eseri. Hikayeyi Alman doktor Martin Hesselius'un notları ve mektuplar üzerinden okumak, insana başkasının mahremini izliyormuş gibi gizemli ve röntgenci bir his veriyor. İnançlı bir rahibin, rasyonel doktorların çare bulamadığı, gözünü bile kırpmayan, adeta demirden yapılmış soğuk ve robotik bir maymun halüsinasyonu tarafından adım adım trajediye sürüklenmesi son derece tüyler ürperticiydi. Zihnin insana oynadığı bu oyunların ve çaresizliğin, ete kemiğe bürünmüş bir hayaletten çok daha korkutucu olduğunu kanıtlıyor. Kitaptaki diğer öykü olan Tanıdık da geçmişin bedelini ödeten gizemli bir takip edilme hikayesi olsa da, Yeşil Çay kadar etkileyici değildi; geniş sokaklarda geçmesi o boğucu hissi kırarken, baykuş sahnesi de hikayeye zorla yerleştirilmiş gotik bir aksesuar gibi hissettirdi. Yine de görsel ve zihinsel olarak fazlasıyla tatmin edici bir okumaydı; muhtemelen artık yeşil çay içerken hep bu hikayeyi hatırlayacağım.