Adam ilk kez Chigurh'un gözlerine baktı. Lacivert taşı kadar koyu mavi gözler. Hem pırıltılı hem tamamen opak. Islak taş gibi. 
Senin söylemen lazım, dedi Chigurh. Ben senin yerine söyleyemem. Haksızlık olur. Doğru olmaz. Hadi söyle. 
Ben bahis filan tutuşmadım ki. 
Tutuştun. Hayatın boyunca tutuştun. Ama haberin yoktu. Bu paranın üstündeki tarih kaç biliyor musun? 
Hayır. 
Bin dokuz yüz elli sekiz. Yirmi iki yıldır buraya varmak için seyahat ediyor. Şimdi vardı. Ben de öyle. Elimi kapadım üstüne. Ya yazı ya tura. Sen söyleyeceksin. Söyle. 
Bilirsem ne kazanacağımı bilmiyorum ki. 
Mavi ışıkta adamın yüzünde minik ter boncukları belirmişti. Üst dudağını yaladı. 
Her şeyi kazanacaksın, dedi Chigurh. Her şeyi. 
Söylediğiniz şey mantıklı değil beyefendi. 
Söyle. 
Tura olsun. Chigurh elini paranın üstünden kaldırdı. Adam görebilsin diye kolunu hafifçe çevirdi. Aferin, dedi. Parayı bileğinden alıp adama uzattı. 
Ne yapacağım ki bunu? 
Al. Bu senin uğurlu paran. 
İhtiyacım yok. 
Evet var. Al şunu.
Adam parayı aldı. Kapatmam lazım artık, dedi. 
Cebine koyma. 
Efendim? 
Cebine koyma. 
Nereye koyayım? 
Cebine koyma. Öbür paralarla karışır sonra. 
Peki. 
Herhangi bir şey vasıta olabilir, dedi Chigurh. Ufacık bir şey. Farkına bile varmayacağın bir şey. Elden ele geçer. Insanlar önemsemez. Sonra günün birinde hesaplaşılır. Sonra da her şey değişir. Aman, diyeceksin. Sıradan bir para. Mesela. Bir özelliği yok. Neye vasıta olacak ki? Bak mesele şu. Eylemi nesneden ayırmak. Zaman içinde belirli bir ânın parçaları başka bir ânın parçalarıyla yer değiştirebilirmiş gibi. Nasıl olabilir böyle bir şey? İşte sıradan bir para. Evet. Doğru. Doğru mu?
heart
4 kişi
∙
    Bu gönderiye henüz yorum yapılmamış!