Devr-i Devran
Gün gelir, aslanı bir kediye boğdururlar, En acı yalanı, en tatlı gerçek gibi
sunarlar.
Gözündeki mumu güneş sanan kör cahiller, Karanlığı getirir de, adına “Aydınlık”
der dururlar.
Kıymet bilmez kalplerde ziyan olur en saf aşklar, Yıllarca yükünü çeken eş, bir
anda el olur.
Gönül kapısını parayla açan sahtekárlar, Baş köşeye kurulur da, sadakat
unutulur.
Kuyudan çamur çeken sarayda sultan olur şimdi, Gerçek cevherler ise çöplükte gizlenir.
Zalimin sofrasında şarap kadehleri kalkarken, Mazlumun ahı gökyüzünde ilmek ilmek işlenir.
Giyinmiş süslü ipekleri, ruhu çıplak gezenler, Kendini alim sanır, iki kelam
etmeden.
Gönül gözü kapalı, sadece dünyayı gezenler, Giderler bu dünyadan, tek bir gönle girmeden.
Tahtı taçtan ibaret sanan gafiller hiç uyanmaz, Altın kaseden içenler, deryayı
yutsa doymaz.
Ömer der ki: Bu dünya bir handır, gelen geçer, Sahteye değer veren, gerçeğin
tadını hiç anlamaz.
Bakarsın, dünün kölesi bugün efendi kesilmiş, Eski dostlar yabancı, düşmanlar kardeş olmuş.
Adalet terazisi güce göre eğilmiş, Doğrunun bahçesinde bütün çiçekler solmuş.
Ama sen yine de eğme başını bu düzene, Bırak sahte taçlar onların başında
kalsın.
Vakti gelince toprak elbet sorar hesap, Herkes bu dünyadan hak ettiği kadarmı
alsın.
Mehmet akif özdemir ...devamını oku