Korkuyorum! Kırılgan, yerinde durmaz düşünceyi sabitleyerek soldurmaktan, ölüm kadar sert kılmaktan korkuyorum. kanatları tahtanın üstüne serilen, ama ancak uçarken güzel olan şu kelebekler gibi.
Ah korkak ah! Düşünüyorsan gerçekten, duyumsuyorsan gerçekten, kendini ifade etmek zorundasın.
Yoksa kim yazardı ki! Yola çıkmanın zamanı gelmedi mi? Gücüne güven; durma davran.

Ben de ozanım!

Kişi ülküsünü çok yükseklere koymalı, sonra da gözlerini ondan ayırmadan yürümeli.
Yazmak! Ah ne çılgın bir sevinç! Nasıl bir delilik! Düşleneni, düşünüleni düşünmek, düşlemek, şarkısını söylemek. Başkalarına iyilik etmek, ilerlemenin tekerini itmek, ardında hiç iz bırakmayan boş bir gölge gibi geçip gitmemek.

Bütün bir kuşağın acılarını, sıkıntılarını, özlemlerini insanüstü bir çığlıkla anlatmak; bu yola baş koymak - yeteneklerini, yüreğini, inancını, hatta yaşamını buna adamak, belki şarkısını söyledikten sonra öldüğü gibi kuğunun - Leopardi'nin gözyaşlarını, gücenik vurgularını alıp, onları Lamennais'nin yakıcı sözleriyle anlatmak - zamanımızın kuşkularıyla yoksunluklarına ağladıktan sonra, solan inancın yüreğindeki kıvılcımı canlandırmak - bıkkınlığa, umutsuzluğa ağlamak ya da dağlamak onları kızgın demirle.
Dizelerle mi? Yoksa düzyazıyla mı? Ne önemi var! Tanrım vurguyu versin bana yeter! Olur a dizeler akın eder ağzıma, sevinçle söylerim onları, ama onları arayacağım diye düşünceyi bırakmam elden.
Yetti artık Gautier, Banvilles - söyleyecek bir şeyleri yoksa, sussunlar.
Dize tanrısal bir şeydir, onlar bir oyuncak gibi onu kırdılar!

"Verimli yanılsama yaşıyor göğsümde."

Chénier
heart
3 kişi
∙
    Bu gönderiye henüz yorum yapılmamış!