“Parya” kelimesi, bu bağlamda sosyal olarak dışlanmış, umutsuz, kaderine boyun eğmiş, acıyı kendine ait bir yük olarak kabul eden, toplumun kenarında yaşayan bir insan anlamında kullanılıyor.
Da­ha yirmi yaşındayken geçmişimden başka bir şeyim kalmamıştı. Annemle birlikte Pazar gününün sokaklarında dolanıp durduk. Bana işiyle ilgili sıradan şeyler anlatıyordu, onun çevresinde, kentte, savaşla ilgili söylenenleri, savaşın üzücü olduğunu, hat­ta "korkunç" olduğunu, ancak çok cesur olmak kaydıyla hepi­mizin er geç bunun üstesinden geleceğimizi; onun gözünde öldürülenler basit birer kazaydı, at yarışında olduğu gibi, sıkı tu­tunsalardı, düşmeyeceklerdi. Annem açısından savaş, fazla da kurcalamak istemediği yeni bir büyük üzüntü kaynağından iba­retti; bu üzüntü onu sanki korkutuyor gibiydi; anlayamadığı ür­kütücü şeylerle doluydu. Aslında o, kendisi gibi sıradan insanla­rın her şeyden acı çekmek için yaratıldıklarına inanıyordu, yer­ yüzündeki işlevlerinin bu olduğunu düşünüyordu, eğer işler son zamanlarda bu kadar kötüye gidiyorsa, bu yine, büyük ölçüde, sıradan insanların işlemiş oldukları birikmiş nice günahtan kay­naklanıyordu . . . Budalaca şeyler yapmış olsalar gerek, farkına varmadan, elbette, ancak bu yine de onları suçlu olmaktan kur­tarmazdı, aslında şükretmeliydiler, çünkü onlara bu şekilde acı çekerek utanç verici davranışlarının kefaretini ödeme fırsatı ve­rilmişti . . . Annem tam bir "parya"ydı.
heart
9 kişi
∙
    Bu gönderiye henüz yorum yapılmamış!