Thomas Bernhard, savaş sonrası Alman dili edebiyatının en etkili ve tartışmalı yazarları arasında kabul edilen Avusturyalı bir romancı, oyun yazarı ve şairdir. Çocukluk ve gençlik yıllarında yaşadığı ailevi zorluklar, uzun süre mücadele ettiği akciğer hastalıkları ve sanatoryum deneyimleri, eserlerinin temel kaynakları arasında yer almıştır. Yaşamı boyunca Avusturya toplumuna, kültürel kurumlara ve siyasi yapıya yönelttiği sert eleştiriler nedeniyle sık sık kamuoyunun gündemine gelmiş, ancak aynı zamanda çağdaş edebiyatın en özgün seslerinden biri olarak kabul edilmiştir.
Bernhard’ın edebi dünyası ölüm, yalnızlık, hastalık, çürüme, takıntı ve insanın varoluşsal çıkmazları etrafında şekillenir. Romanlarında ve oyunlarında çoğu zaman toplumdan dışlanmış, ruhsal ya da fiziksel olarak yıpranmış karakterlere yer verir. Uzun monologlara dayanan anlatımı, tekrarlarla kurduğu ritim, keskin ironisi ve karamsar bakış açısı onun üslubunun belirgin özellikleridir. Eserlerinde bireyin toplumla çatışmasını işlerken aynı zamanda kültürel ikiyüzlülüğü, otoriteyi ve geçmişle yüzleşemeyen toplumları eleştirel bir gözle değerlendirir.
Edebiyat kariyerinde özellikle “Don”, “Kireç Ocağı”, “Düzelti”, “Bitik Adam”, “Odun Kesmek”, “Eski Ustalar” ve “Kahramanlar Meydanı” gibi eserleriyle geniş yankı uyandırmıştır. Oyunları Avrupa tiyatrosunda önemli bir yer edinmiş, romanları ise modern Alman dili edebiyatının başlıca örnekleri arasında gösterilmiştir.
Bernhard, dili alışılmış kalıpların dışına taşıyan anlatım teknikleri ve uzlaşmaz eleştirel tavrıyla yalnızca Avusturya edebiyatını değil, uluslararası çağdaş edebiyatı da etkilemiştir. Bugün eserleri, insan varoluşunun karanlık yönlerini cesurca ele alan ve edebiyatın sınırlarını zorlayan önemli metinler olarak değerlendirilmektedir.