Birhan Keskin, çağdaş Türk şiirinin doğayla, bedenle ve acının anatomisiyle kurduğu bağları kökten dönüştüren, modern lirik şiirin yönünü yeniden tayin eden en dahi, içine kapalı ve anıtsal zihinlerinden biridir. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyoloji Bölümü’nden mezun olan yazar; bu rasyonel, toplumsal ve yapısal arka plan eğitimini, insanın iç dünyasındaki metaforik, karanlık ve tekinsiz dehlizlerle harmanlamıştır. 1990’lı yıllardan itibaren arkadaşlarıyla birlikte çıkardığı “Göçebe” dergisiyle şiirsel eylemliliğini ilan eden Keskin; dili steril bir araç olarak görmeyi reddeder; aksine onu, insanın varoluşsal yaralarını, bastırılmış arzularını ve yeryüzündeki sürgünlüğünü deşen keskin bir neşter haline getirir. O, insanın dünyadaki varlığını rasyonel bir öznellik üzerinden değil; taşla, suyla, ağaçla, soğukla ve hayvanların dilsiz acısıyla kurduğu meditatif ortaklık üzerinden kurgular. Karakterini ve şiirini toplumsal maskelerin gürültüsünden uzak tutarak inzivai bir dürüstlükle besleyen şair; ayrılığın, kaybın, melankolinin ve varoluşsal ketlenmelerin insan ruhunda yarattığı yabancılaşmayı çiğ bir realizmle dizelerine mühürlemiştir.
Yazarın adını Türk şiir tarihine ve kolektif hafızaya silinmez harflerle kazıyan, Altın Portakal Şiir Ödülü ile taçlandırılan anıtsal başyapıtı “Ba” külliyatıdır. Bu yapıtında Keskin, insanın içsel yıkımını ve maruz kaldığı travmaları mikro cerrahi titizliğiyle çözümler; dille ve sessizlikle girdiği o sarsıcı hesaplaşmada, kopan bağların ve zihinsel ketlenmelerin anatomisini lirik bir vahşetle ortaya koyar. Bir diğer kült ve vizyoner çalışması olan “Yol” kitabında ise; coğrafyayı, taşrayı, yolda olmayı ve insanın kendi biyolojik sınırlarından kaçış çabasını epik bir içsel monolog sarmalında masaya yatırır. “Delilirikler”, “Yeryüzü Halleri”, “Soğuk Kazı” ve “Kim Bağışlayacak Beni” gibi her biri alanında kült kabul edilen yapıtlarında doğanın dilini, can sıkıntısının felsefesini ve kadının varoluşsal çığlığını sansürsüz bir dürüstlükle mühürleyen Birhan Keskin, ardında rüya ile gerçeğin, yara ile kabuğun dehlizlerinde fener tutan zamansız, ödünsüz ve sönmez bir şiirsel meşale bırakmıştır.