Kitap beni atmosferine dahil etti, hatta gömerek içine çekti diyebilirim. Yapılan benzetmelerin yerindeliği ve anlatılan olaylarla uyumu çok hoşuma gitti. Karakter kurguları çok çok iyi yapılmış. Empati kurmak istemediğiniz anlarda bile empati kurmanızı ve karakterleri kendi dünyanızdaki kişilerle özdeşleştirmeyi tamamen buna bağlıyorum. Bölüm başlarındaki kısımlar, metne girmeden önce ortamı zenginleştirmiş. Mitoloji, baba ve oğul , Yaratıcı ve adem göndermeleriyle açıkça karşılaşırken hikayenin devamında bu açıkça gördüğümüz kavramlar metne yedirilerek ilerlemeye başlıyor. Zaman kavramı ileri gittikçe geri dönüyor ve bu dönüşlerde Sencer kendi gerçekliğinin ve psikolojisinin içine düşüyor. Neyin gerçek neyin rüya, hangisinin doğru hangisinin yalan olduğunu veya her şeyin bir kabustan ibaret mi olduğunu sorgulatması kitabı okurken aldığım en büyük zevklerin arasındaydı. Olaylarda rahatsız edici, pis ve sertliğin boşuna yazılmadığını hikaye ilerlerken fark ediyorsunuz. Bu kısımların altı dolu ve bir amaca hizmet etmesi bu tarz kabul görmeyen şeylerin yazıldığı metinlerde dikkat ettiğim bir unsur oluyor. Genel olarak çok beğendiğim bir iş oldu yazarın eline sağlık. Bahsetmek isteyip dilimin dönmediği ve tam olarak anlayamadığım kısımları tekrar okumalarla düzelteceğim. Son olarak karakterin tekinsiz ve gerici psikolojisini okumak, Hurdalı atmosferinin rutubet ve pasına bulanmak deneyimlediğim özel anlardandı. İlk okuyuşumdu kesinlikle son olmayacak.

Başlayacaksanız vaktiniz olsun, çünkü elinizden bırakması zor. Daha ilk sayfalardan merakınızı yakalıyor, ilerledikçe de her şey biraz daha tekinsiz bir hâl almaya başlıyor. Karakteri okudukça yüzü olmayan biri olmaktan çıkıyor, çevrenizde mutlaka karşılaşmış olabileceğiniz birine dönüşüyor ve bir noktadan sonra “Ben böyle birini tanıyorum.” demeden edemiyorsunuz. Şunu da söylemeliyim ki: Bu metin sizi rahat ettirmek gibi bir niyete sahip değil kesinlikle. Yer yer tiksindiriyor, huzursuz ediyor ama garip bir şekilde daha da içine çekiyor. Gelecek bölümleri çok büyük bir sabırsızlıkla bekliyorum!

Romanı ilk günden beri takip ediyorum ve gittikçe tekinsizleşmeye başlaması okuru kitabın içinde tutuyor. Sencer'in anlatımını güvensiz olarak buluyorum, sanki bir anda söylediği bir şey yalan çıkacakmış gibi hissettiriyor ve bu okuyucunun diken üstünde durmasına sebep oluyor. Sencer'in geçmişini bölük pörçük hatırlıyor olması kitabın kilit noktası olduğunu, babasıyla olan rakip ilişkisinin de buraya bağlanacağını düşünüyorum. Karakterlerin gerçekçi olması onları tanıyormuşuz hissine sahip olmamızı sağlıyor. Yazarı tebrik ediyor, kitabın devamını merakla bekliyorum.

Geneli itibarıyla harika bir çalışmaydı. İlk bölümleri belki dikkatsiz okumuş olabilirim ama Abdullah ile Ayla’nın ayrılışı ve Ayla-Sencer ilişkisinin gelişimi bana biraz hızlı geldi. Sencer’in iç dünyasını çok başarılı kurgulamışsın, karakter zihnimde çok net canlandı. Ancak Ayla ile kurduğu ilişki biraz yüzeysel kalmış ve daha çok cinsellik odaklı işlenmiş hissi veriyor. Bir de başlangıçtaki iç monologları karakterin yaşına göre biraz erken/çocukça kalmış, kaç yaşında olduğunu sorgulatıyor. Tüm bunlar dışında emeğine sağlık, gerçekten harika bir iş!

Kullanılan edebi dil ve kurgunun akışı son derece muazzam. Su gibi akarken her daim merak unsurunu had safa tutuyor. Bana kalırsa kurgunun en mükemmel kısmı bizim bütün olayları Sencer'in perspektifinden okuyor olmamız. Bu bir noktadan sonra, beni okurken manipüle etti açıkçası. Kimi bölümler oldukça tiksindirici gelse bile, Sencer'in beni kontrol altına aldığını hissettim ve sanki normal bir şey okuyormuşum gibi beni aldı götürdü...

Devamını beklememek elde değil. Kaleminize sağlık!

Birden fazla duyguyu bir arada yaşadım. Bölümler ilerledikçe öfke, hüzün; kimi satırlarda ise gülerek ve merak ile okudum. Ama Arap'a sinir oldum, bunu da belirtmeden edemezdim. Bölümleri okurken hep “Sonra ne olacak, şöyle mi olacak?” dediğim anda başka bir şey ile karşılaşmam da daha da beni bölümlerde tuttu. Merak ederek ilerledim. Sencer'in verdiği iç savaş ve rüyaları ise açıkçası daha da beni düşünmeye itti.

Merakla beklemedeyim. Kaleminize, yüreğinize sağlık.

Okuduğum kısma kadar merak unsurunu oldukça diri tutan bir anlatımı var romanın. Dili oldukça akıcı ve edebi. Karakterler, diyaloglar ve mekanlar o kadar gerçekçi yaratılmış ki alt sokağında yaşanıyor gibi hissediyorsun. Rüya sahnelerinin beni oldukça etkilediğini de söylemeliyim öyle ki sahneler capcanlı aklımda kalıyor okuduktan sonra. Epigraflar ayrı, mitolojik öğeler ayrı etkileyici. Devamını merakla bekliyorum.

Cenker Ekiztaş'ın en iyi özelliği çok iyi bir anlatıcı olması. Basit bir hikayeyi metaforlar ve mitlerle ima etmesi bir yana bence en iyi tarafı okutturabilmesi. Gerçi aynı performansı ben konuşmalarında da görüyorum. Konuşurken de iyi bir anlatıcı.
Hikayeye gelecek olursak ben bir erginlenme hikayesi olarak okumaktan zevk aldığımı söyleyebilirim. Rüyalar ya da kabuslar atmosferik olarak çok iyi. Baba oğul çatışmasını mitlerle birleştirmesi eseri derinleştiriyor. Bir kelime var sadece dikkatimi çekmişti meşruiyet. Yanlış yazılmış sanırım. Orası düzeltilebilir. Başarıları daim olsun.